//////

Miesięczne archiwum: Wrzesień 2009

ŻYWE KONTAKTY

Oprócz pomieszczenia w lokalu „Pojezierza” w Olsztynie (które członkowie zespołu sami wyremontowali dużym nakła­dem pracy), Pracownia —już całkiem prywatnie —dysponowała przez parę lat chałupą w Plutkach koło Olsztyna. Tam wła­śnie odbywało się wiele akcji i kwitło „życie alternatywne”. Plutki stały się miejscem przyciągającym z całej Polski młodych ludzi zainteresowanych eksperymentami zespołu. Kontakty Pracowni z ruchem teatralnym były bardzo żywe. Przyjeżdżały do Olsztyna wszystkie chyba znaczące w tym okre­sie zespoły, sama zaś Pracownia pod koniec lat siedemdziesią­tych przygotowała spektakle teatru ulicznego. Jednakże zespół nie przekształcił się w teatr. Pozostał w nurcie wielorakich poszu­kiwań możliwości percepcyjnych i ekspresywnych, charaktery­stycznych dla grup alternatywnych.

GRUPA DZIAŁANIA

Był to zespół młodych artystów z Torunia i Bydgoszczy, którzy postanowili porzucić sztukę, wyjść poza tak zwany układ arty­styczny i stworzyć warunki życia, w jakich zrealizuje się ideał kultury alternatywnej: twórczość, sztuka staną się udziałem całej społeczności, niezbędnymi elementami codziennego życia, a nie czymś —jak powiada cytowany tu już Gili — dodawanym do życia jak kostka cukru.Grupa Działania w roku 1977 osiedliła się we wsi Lucim po­dejmując tam różne działania paraartystyczne inspirowane realiami i stopniowo wydobywaną, odbudowywaną tradycją Lucimia. „Nasze przechodzenie z pola sztuki na pole kultu­ry lucimskiej następowało stopniowo, trwało kilka lat. […] Kolejne lata działań w Lucimiu doprowadziły do przepływu dwukierunkowego […], wytwarzania więzi między ludźmi, w ramach komunikacji symbolicznej zachodzącej w bezpośred­niej styczności nadawców i odbiorców, ze zmiennością społecz­nych ról nadawcy i odbiorcy” — pisze jeden z założycieli zespołu — Witold Chmielewski.

NA CZYM POLEGAŁY DZIAŁANIA

Na czym polegały te działa­nia? Grupa składała się z plastyków, skupiała się więc przede wszystkim na budowaniu nowej przestrzeni Lucimia, zmianie otoczenia wizualnego wsi. Zasiano na przykład słoneczniki wzdłuż dróg na terenie wsi, tworzące żywe, kolorowe płoty. Innym rodzajem „Akcji — Lucim” było organizowanie różnego rodzaju świąt, mających obrzędowy, symboliczny charakter. Były to zarówno przywracane pamięci stare, tradycyjne święta, jak i próby tworzenia nowych świąt Lucimia. Poszukiwanie korzeni, przeszłości wsi, odbudowywanie jej zniszczonej przez kulturę masową tradycji było najważniejszym kierunkiem działania zespołu. O tych doświadczeniach pisze Chmielewski: „Jak wy­gląda to w nowym folklorze? Nie ma odwiecznego problemu, bo nie ma sztuki, nie ma artysty i nie ma odbiorcy. W miejsce sztuki, nawet sztuki społecznej — żywy, zmienny, pulsujący nowy folklor z całym bogactwem jego przejawów. Ponieważ nie ma artysty i nie ma odbiorcy, nie trzeba wymieniać ról. Są za to twórcy i uczestnicy naszych wspólnych świąt.”

REALIZACJA POSZUKIWAŃ

Grupa lucimska budowała swoją wersję kultury alternatywnej mając pełne poczucie związku z całym nurtem tych poszuki­wań w Polsce i na świecie, odwołując się do doświadczeń Gro­towskiego i najbardziej chyba pokrewnej sobie grupy — wędro­wnego teatru z Gardzienic.Grupa ta od początku 1978 roku działa pod nazwą Stowa­rzyszenie Teatralne we wsi Gardzienice koło Lublina. Ekspery­menty teatralne i parateatralne tego zespołu są — najogólniej mówiąc słowami jego głównego animatora Włodzimierza Stanie- wskiego — poszukiwaniem nowego środowiska naturalnego teatru. Te poszukiwania realizują się na terenie wsi głównie w województwach wschodnich, odległych od większych ośrod­ków, stosunkowo mało „skażonych” oddziaływaniem kultury masowej. Owej kulturze masowej i kształtowanym przez nią obyczajom przeciwstawia zespół ideał kultury małej zintegro­wanej społeczności.

Archiwa

Bookmarks