//////

Miesięczne archiwum: Kwiecień 2011

PROCES WOKALIZACJI

W renesansie zapoczątkowano proces wokalizacji wszystkich głosów; wyodrębniają się dwa rodzaje kontratenoru — altus (wyższy głos męski) i   bassus (niższy głos męski). Z biegiem czasu pozostają tylko te nazwy. Głos najwyższy określano jako cantus lub superius. Czynnikiem decy­dującym o powstaniu układu czterogłosowego: sopran-alt-tenor-bas, by­ło okrzepnięcie nowego systemu kontrapunktycznego, w którym bas zaczął pełnić funkcję podstawy harmonicznej. Eliminacja tenorowego can­tus firmus również odegrała znaczącą rolę, w rezultacie nazwa „tenor* pozostała na oznaczenie głosu wyższego od basu. Renesans zmienia głosy falsetowe na piersiowe.

NOWY TYP ŚPIEWAKÓW

Pojawia się nowy typ śpiewaków — kastraci, którzy dysponowali bardzo rozległą skalą, wię­kszą siłą głosu i piękniejszą barwą niż naturalni śpiewacy. Ich udział w muzyce wokalnej skomplikował proces ewolucyjny czterech podstawo­wych głosów. Dopiero ich eliminacja przyczyniła się do skrystalizowania zespołu środków wykonawczych w muzyce wokalnej.Termin „kontralt” ma dwa znaczenia: niski głos altowy lub męski głos o skali altu ewentualnie mezzosopranu.Ze względu na szczególną predylekcję interpretacyjno-wykonawczą wy­różnia się:  soprany: liryczne, dramatyczne, koloraturowe,   tenory: liryczne, dramatyczne, bohaterskie,  basso profondo (pogłębiony) — bas o bardzo ciemnym i niskim rejestrze, basso buffo (komiczny) — wykorzystywany m.in. do interpretacji postaci komicznych.

Archiwa

Bookmarks