//////

Miesięczne archiwum: Czerwiec 2011

PODOBNE POGLĄDY

Podobne poglądy występowały już wcześniej, charakteryzu­je je wypowiedź jednego z bohaterów kontestacji G. D. Harrisa: „Wspólnota jest realizacją polityczności we własnym życiu, wzrost tego rodzaju polityczności generuje cały szereg proce­sów społecznych, które się z istnieniem wspólnoty wiążą. Gdy społeczność zostaje zorganizowana, procesy te zostają urucho­mione, a rozwój społeczności staje się alternatywą dla pań­stwa.” Społeczności alternatywne powstające w latach siedemdzie­siątych mieściły się w pewnych ramach światopoglądowych, dostatecznie wyraźnie zakreślonych, by ich uczestnicy mogli się wzajemnie rozpoznać. „Ramy” te tworzy zespół następu­jących przekonań:Świadomość przynależności do wspólnoty ponadnaro­dowej ustanowionej przez sam fakt bycia mieszkańcem Ziemi. Stąd bezwzględny pacyfizm i raczej małe zainteresowanie problematyką narodowościową.

POCZUCIE JEDNOŚCI

Poczucie jedności ze światem przyrody, zmieniające pod­stawowe relacje między ludźmi i naturą. Zamiast opanowywania, ujarzmiania przyrody uznanego za triumf człowieka nad ma­terią, podejmuje się próbę podporządkowania się jej rytmom.Rewaloryzacja poznania pozaracjonalnego, co nie ozna­cza, iż rozum jako narzędzie został całkowicie odrzucony. Jed­nak intuicję i doświadczenie pozazmysłowe uznano za narzędzia równorzędne. Skłonności do kontemplacji i mistycyzmu są w spo­łecznościach alternatywnych wyraźnie obecne. Zakwestionowanie posiadania jako wartości, pojęte sze­rzej i inaczej niż postulat zniesienia własności prywatnej. Jest to sprzeciw wobec reifikacji, określania się przez rzeczy, podporządkowania obowiązującym standardom konsumpcyj­nym, wobec seryjności, anonimowości świata przedmiotów. Stąd próba rekonstrukcji najbliższego otoczenia lub często programowe ubóstwo.

MOŻLIWA SAMOREALIZACJA

Zanegowanym wartościom posiadania i konsumpcji rzeczy przeciwstawia się wartości egzystencjalne. Taką naczelną war­tością jest rozwój własnych możliwości twórczych. Owa kreatyw­ność obejmować powinna nie tylko obszar kultury, lecz wszyst­kie dziedziny życia. Polem kreacji są także kontakty między ludźmi. Samorealizacja jest możliwa jedynie w obrębie wspólno­ty. Jej warunkiem koniecznym jest więc odzyskanie utraconych więzi społecznych. Jednak powrót do form współżycia, które zaspokajały w przeszłości potrzebę integracji, jak również ulepszanie form aktualnych, nie zawsze prowadzi do tego celu. Stąd eksperymenty w zakresie stylu życia, zakwestionowanie pod­stawowych ról społecznych: rodziców, dzieci, współmałżonków, kobiety, mężczyzny. Doświadczenie siebie samego w związku z innymi oraz poszukiwanie nowych wzorów zachowania i ekspresji rozszerzających pole kontaktów między ludźmi sta­nowi jeden z najważniejszych elementów samoświadomości tego ruchu.