//////

Miesięczne archiwum: Lipiec 2011

KONCERT W XX WIEKU

W XX w. koncert jest bardzo popularnym rodzajem utworu muzycznego. Każdy kompozytor rozwiązuje na swój sposób założenia konstrukcyjne i   wyrazowe tej formy. Obok koncertu solowego tworzone są koncerty na różne zestawy instrumentów. Na gruncie koncertu działają różne tradycje: późnoromantyczne, klasyczne, a nawet staroklasyczne. Niekiedy zauwa­żyć można krzyżowanie się różnych tendencji estetycznych, np. w I Kon­cercie skrzypcowym K. Szymanowskiego cechy późnoromantyczne to duży aparat orkiestrowy, założenia formalne, duże nasycenie emocjonal­ne; cechy impresjonistyczne — operowanie w niektórych odcinkach krót­kimi motywami i frazami ukazywanymi w różnej szacie kolorystycznej oraz specyficzna kolorystyka samego instrumentu solowego — wysoki bardzo wysoki rejestr. Przykładem koncertu spokrewnionego z dawnym concerto .

CZYNNIK MOTORYCZNY

Przykładem koncertu spokrewnionego z dawnym concerto grosso jest np. Muzyka koncertowa na altówkę solo i orkiestrę kameralną P. Hindemitha (widać tu obok współdziałania sola z orkiestrą współdziałanie grup instrumentalnych w orkiestrze).Nieraz w koncertach oddziałuje czynnik motoryczny (np. I Koncert for­tepianowy B. Bartoka). Czasami spotykamy też koncerty, w których po­szczególne części zaopatrzone są w tytuły, np. Koncert wiolonczelowy J. A. Maklakiewicza. W XX w. spotkać można także koncerty z elemen­tami narodowymi, np. Symfonia koncertująca K. Szymanowskiego, Kon­cert na róg K. Sikorskiego, III Koncert skrzypcowy G. Bacewicz, Koncert na orkiestrę G. Bacewicz, Koncert na orkiestrę W. Lutosławskiego.

Archiwa

Bookmarks