//////

Miesięczne archiwum: Luty 2012

NAŁOŻENIE MOTYWÓW

Zachodzi np. nałożenie motywów tematu na linię melodyczną zaczerpniętą z łącznika, materiał tematu może być powiązany z materiałem epilogu itp. Te zabiegi pro­wadzą do indywidualizacji instrumentów i ich grup oraz do tworzenia się nowych wartości wyrazowych nawet przy wykorzystaniu tego samego materiału tematycznego. Repryza zwykle rozpoczyna się tutti. Wzorem dla planu instrumentacyjne- go staje się zwykle ekspozycja, choć nie zawsze tak bywa. Koda w sym­fonii rozrasta się do pokaźnych rozmiarów, stając się niejednokrotnie drugim przetworzeniem (np. w III Symfonii Beethovena). Cechą symfonii klasycznej jest pogodne zakończenie (np. V i IX Symfonia Beethovena). Bardzo wcześnie też wystąpiły w niej przejawy programowości (np. Haydna symfonie: Le matin, Le midi, Le soir\ Beethovena VI Symfonia „Pasto­ralna”, finał IX Symfonii).

SONATA I SYMFONIA ROMANTYCZNA

W XIX w. zmniejsza się ilość sonat i symfonii w twórczości kompozy­torskiej, choć mają one wielkie znaczenie w pedagogice i życiu koncer­towym. W tym czasie dochodzi do zetknięcia się tradycji klasycznych z ideologią romantyczną. Twórczość L. van Beethovena wyznaczyła wie­lu pokoleniom kierunek rozwoju formy sonaty jako dzieła solowego, ka­meralnego i orkiestrowego. Rozwijająca się faktura instrumentalna, uwarunkowana doskonaleniem się instrumentów, wpłynęła na upostacio­wanie formalne cyklu, np. brzmienie fortepianu staje się bardziej masyw­ne i pozwala na uzyskanie większych kontrastów w formie sonatowej.Powiększają się też rozmiary poszczególnych ustępów, zwłaszcza w sym­fonii. W orkiestrze zwiększa się obsada, ale każdorazowo zależna jest od indywidualnych zamierzeń kompozytora.

Archiwa

Bookmarks