//////

Miesięczne archiwum: Październik 2012

SONATA I SYMFONIA ROMANTYCZNA

W XIX w. zmniejsza się ilość sonat i symfonii w twórczości kompozy­torskiej, choć mają one wielkie znaczenie w pedagogice i życiu koncer­towym. W tym czasie dochodzi do zetknięcia się tradycji klasycznych z ideologią romantyczną. Twórczość L. van Beethovena wyznaczyła wie­lu pokoleniom kierunek rozwoju formy sonaty jako dzieła solowego, ka­meralnego i orkiestrowego. Rozwijająca się faktura instrumentalna, uwarunkowana doskonaleniem się instrumentów, wpłynęła na upostacio­wanie formalne cyklu, np. brzmienie fortepianu staje się bardziej masyw­ne i pozwala na uzyskanie większych kontrastów w formie sonatowej.Powiększają się też rozmiary poszczególnych ustępów, zwłaszcza w sym­fonii. W orkiestrze zwiększa się obsada, ale każdorazowo zależna jest od indywidualnych zamierzeń kompozytora.

ZGODNIE Z ESTETYKĄ ROMANTYCZNĄ

Nie bez znaczenia dla treści utworu, a tym samym dla jego formy, jest fakt, że w okresie romantyzmu pojawia się nowy typ odbiorcy; obok elitarnego zaczyna funkcjonować odbiorca masowy — mieszczaństwo.Zgodnie z estetyką romantyczną muzyka jest zdolna do wyrażania wiel­kich uczuć, pasji i namiętności. W sonatach solowych i w muzyce ka­meralnej oddziałują na formę liryka instrumentalna i wokalna. Teoria korespondencji sztuk sprawia, że tematyka literacka przedostaje się do muzyki instrumentalnej, głównie symfonii.Sonata w okresie romantyzmu staje się tworem bardziej urozmaiconym niż w okresie poprzednim. Ogólne założenia formalne nie zmieniają się, choć każdorazowo kompozytorzy romantyczni indywidualnie je realizują.