//////

Miesięczne archiwum: Styczeń 2013

SONATA

Nazwa pochodzi od włoskiego słowa sonare, suonare — „dźwięczeć”,i     odnoszona była początkowo do wszelkich utworów instrumentalnych, w przeciwieństwie do kantaty (cantare — „śpiewać”), czyli utworu wo­kalnego. Termin sonata pojawia się już w II połowie XVI w. i na początku XVII     w.Sonata — jako instrumentalna forma cykliczna — rozwinęła się z can­zony (- rozdz. „Canzona”, s. 85), która z kolei była przeniesieniem dawnej wokalnej chanson na grunt muzyki instrumentalnej. Canzona  składała się z wielu skontrastowanych odcinków, których ilość z czasem była redukowana na rzecz zwiększenia ich rozmiarów. W toku rozwoju wykształciło się kilka typów sonaty: barokowa, klasyczna, romantyczna i   nowsza.

SONATA BAROKOWA

Rozwinęła się ona w XVII w. W I połowie XVII w. ze względu na obsadę wyróżnia się:   sonatę triową (a tre) — 2 instrumenty solowe + b.c. (basso con- tinuo, czyli linia basu z cyfrowym zapisem przebiegu harmonicznego, realizowana przez instrument melodyczny, np. violę da gamba i in­strument harmoniczny, np. lutnię czy klawesyn),  sonatę solową (a due) — 1 instrument solowy + b.c.,   istniała też sonata a quattro na 3 instrumenty solowe + b.c.Sonata triowa dominowała przez cały wiek XVII, dopiero na początku XVIII w. ustąpiła miejsca sonacie solowej. Najbardziej popularna była sonata triowa na 2 instrumenty (przeważnie skrzypce) + b.c. Szeroko uprawiana była też sonata skrzypcowa (skrzypce + b.c.), rzadziej pisano sonaty na jeden instrument solowy bez b.c. (senza basso continuo).

Archiwa

Bookmarks