//////

Miesięczne archiwum: Wrzesień 2013

SONATA BAROKOWA

Rozwinęła się ona w XVII w. W I połowie XVII w. ze względu na obsadę wyróżnia się:   sonatę triową (a tre) — 2 instrumenty solowe + b.c. (basso con- tinuo, czyli linia basu z cyfrowym zapisem przebiegu harmonicznego, realizowana przez instrument melodyczny, np. violę da gamba i in­strument harmoniczny, np. lutnię czy klawesyn),  sonatę solową (a due) — 1 instrument solowy + b.c.,   istniała też sonata a quattro na 3 instrumenty solowe + b.c.Sonata triowa dominowała przez cały wiek XVII, dopiero na początku XVIII w. ustąpiła miejsca sonacie solowej. Najbardziej popularna była sonata triowa na 2 instrumenty (przeważnie skrzypce) + b.c. Szeroko uprawiana była też sonata skrzypcowa (skrzypce + b.c.), rzadziej pisano sonaty na jeden instrument solowy bez b.c. (senza basso continuo).

DWA RODZAJE SONAT

W XVII w. we Włoszech wykształciły się dwa rodzaje sonat:   sonata da chiesa (kościelna) — właściwa sonata przedklasyczna,  sonata da camera (dworska) — praktycznie tożsama ze suitą.Sonata da chiesa początkowo nie miała ściśle określonej ilości części. Ustępy skrajne były utrzymane w tempie szybkim, często o wspólnej motywice, fugowane; część środkowa zaś w tempie umiarkowanym, nie- imitacyjna, o charakterze tanecznym i takcie trójdzielnym. Między te części wstawiano krótkie części powolne, akordowe lub imitacyjne.Na przełomie XVII i XVIII w. ośrodkiem rozwoju sonaty przedklasycznej stała się szkoła bolońska, a jej czołowy przedstawiciel, A. Corelli, wy­kształcił w swych sonatach triowych i solowych modelową postać sonaty da chiesa, składającą się z 4 części:  wolnej — imitacyjnej,szybkiej — fugowanej, wolnej — akordowej, o charakterze stylizowanego tańca (sarabandy),szybkiej — imitacyjnej lub fugowanej także o charakterze stylizowanego tańca, np. gigue.