//////

Miesięczne archiwum: Czerwiec 2014

POŁĄCZONE Z IMITACJĄ

Z imitacją łączy się też fugato, które jest wyłącznie techniką i polega na fragmentarycznym zastosowaniu techniki imitacyjnej (imitacja w kwin­cie) na gruncie formy homofonicznej. W początkowym przebiegu jest ono jakby zapowiedzią fugi. Polega na ograniczeniu imitacji do jednego przeprowadzenia <- rozdz. „Fuga”, s. 82), po czym następuje swobodna praca kontrapunktyczna bądź snucie motywiczne, bądź przejście na grunt homofonii. Fugata wprowadzane są z reguły jako składowe fragmenty większych utworów. Stosowano je często na początku części chóralnych, w kantatach, oratoriach. Również w muzyce instrumentalnej są dość częstym zjawiskiem (np. W. A. Mozarta finał Symfonii C-dur KV 551 rozpoczyna się fugatem).

KANON

Należy do najstarszych form polifonicznych. Może mieć zastosowanie lokalne (np. jako fragment fugi, formy wariacji) — wówczas należy mówić o technice kanonicznej, lub może być samodzielną kompozycją. Budowa kanonu polega na imitowaniu, czyli ścisłym powtarzaniu w przesunięciu o określoną jednostkę czasową, melodii rozpoczynającej utwór. Melodia ta jest jednocześnie swoim kontrapunktem i trwa od początku do końca utworu. Innymi słowy forma ta opiera się na imitacji kanonicznej, która polega na stałym powtarzaniu materiału melodycznego głosu rozpoczyna­jącego przez pozostałe głosy, tak że przez cały czas trwania utworu mamy do czynienia z jednym materiałem melodycznym. Jedynie w za­kończeniu ścisłość ta może być przerwana dla utworzenia zwrotu ka­dencyjnego.

Archiwa

Bookmarks