//////

Miesięczne archiwum: Sierpień 2014

POD WZGLĘDEM FORMALNYM

Rondo romantyczne było często utworem koncertowym umożliwiającym popisy estradowe. U Mendels- sohna-Bartholdy’ego i Chopina pojawia się rondo fortepianowe z orkiestrą.Pod względem formalnym rozróżniamy ronda: sonatowe, z epizodem centralnym lub bez epizodu, figuracyjne (np. C. M. Webera) — jest rzadszym typem.Samodzielna część przetworzeniowa, w przypadku ronda sonatowego, może albo rozwijać materiał tematu podstawowego, albo występować w postaci tzw. divertissement i wówczas nawiązywać do któregoś z łą­czników, lub może być brawurową partią o charakterze improwizacyjnym.Epizody są rozbudowywane pod względem ilości i rozmiarów; niejedno­krotnie pojawiają się dwa epizody, przedzielone jedynie łącznikiem. Epi­zody często mają znamiona liryczne. Rondo romantyczne, podobnie jak ronda w okresach poprzednich, bywa utworem samodzielnym lub wcho­dzi w skład utworów cyklicznych.

RONDO XX WIEKU

W swych założeniach konstrukcyjnych ulega uproszczeniu, często przy­pominając budowę ronda starofrancuskiego. Przede wszystkim znikają przejawy pracy tematycznej, stąd powrót do określenia refren zamiast temat. Refren ma najczęściej małe rozmiary i opiera się na powtarzaniu fraz. Częste są tendencje do nadawania utworowi charakteru motorycz- nego (np. IV cz. Suity na orkiestrę smyczkową M. Spisaka). Formy polifoniczne pojawiają się w utworach wielogłosowych, w których partie poszczególnych głosów są samodzielne. Formy te opierają się na środkach polifonicznych i harmonicznych typowych dla danego okresu historycznego.

Archiwa

Bookmarks