//////

Miesięczne archiwum: Wrzesień 2014

ZACHOWANA POWTARZALNOŚĆ REFRENU

Rondo klasyczne może być jednotematowe lub dwutematowe. Mimo od­działywania formy sonatowej rozwinięte rondo klasyczne wykazuje swoi­stą postać, o której decyduje wprowadzenie szerzej rozbudowanej części będącej rodzajem epizodu, który zajmuje centralne miejsce w przebiegu formy. Takie rondo nazywa się rondem sonatowym ( rondo sonatowe, s. 122) lub rondem z epizodem w pozycji centralnej. Przykładem jest Rondo z Sonaty A-dur op. 2 nr 2 L. van Beethovena, z pięciokrotnym wystąpieniem tematu głównego. Z ronda zachowana została powtarzalność refrenu (tematu głównego), z formy sonatowej — technika przetworzeniowa i dualizm tematyczny (pojawienie się tematu przeciwstawnego oraz charakterystyczne stosunki harmoniczne pomiędzy tematami). Rondo klasyczne, podobnie jak sta­rofrancuskie, występowało samodzielnie lub w ramach większych utwo­rów cyklicznych (sonata, symfonia, koncert).

RONDO ROMANTYCZNE

W muzyce romantycznej spotykamy się z najrozmaitszym traktowaniem formy ronda. Przede wszystkim powiększają się jego rozmiary, następuje w nim spotęgowanie ruchu i pogłębienie wyrazu emocjonalnego. Istnieją następujące typy rond: w stylu brillant (J. N. Hummel, C. M. Weber),z rytmami narodowej muzyki tanecznej (F. Chopin),z elementami liryki instrumentalnej (F. Chopin).Dość często przenikały się wzajemnie poszczególne typy, np. elementy tańców narodowych krzyżowały się ze stylem brillant (np. F. Chopina Rondo a la Mazur op. 5, Rondo a la Krakowiak op. 14, J. N. Hummla 3 grandes valses en formę de rondeau op. 103). Cechą stylu brillant jest bogata figuracja i ornamentyka.

Archiwa

Bookmarks