//////

Miesięczne archiwum: Październik 2014

RONDO STAROFRANCUSKIE

Poszczególne odcinki tworzą zwykle ośmio- takt o budowie okresowej, często zastosowanie ma figuracja wówczas budowa okresowa bywa zachwiana. Refren był zawsze w tonacji zasad­niczej (czasami dokonywane były zmiany trybu), kuplety zmieniały tona­cję. W powtarzanym refrenie mogły następować zmiany wariacyjne (polegające głównie na figurowaniu linii melodycznej). Tempo było zazwy­czaj żywe. Rondo tego okresu wchodzi często w skład suity, stając się podstawą budowy najrozmaitszych ustępów zarówno tanecznych, jak też posiadających tytuły o charakterze programowym. W związku z tym poja­wiają się takie nazwy, jak: menuet et rondeau, gavotte en rondeau itp.

RONDO KLASYCZNE

Początkowo nie różni się zbytnio od ronda starofrancuskiego w swych założeniach konstrukcyjnych. Jest natomiast bardziej zróżnicowane wy- razowo przez zwiększenie kontrastu melodycznego, harmonicznego, fa- kturalnego itp. (np. Rondo z Sonaty D-dur J. Haydna). W dalszym rozwoju muzyki klasycznej rondo zaczyna się rozbudowywać coraz bardziej i wchła­nia elementy formy sonatowej. Budowa takiego ronda traci swą przejrzy­stość, bowiem pojawiają się odcinki, które są elementami formy sonatowej. Ogólna zasada konstrukcyjna ronda, polegająca na kilkakrotnym powtórze­niu refrenu czy tematu, zostaje zawsze zachowana, a szczegóły jej realizacji rozwiązywane są każdorazowo indywidualnie.

Archiwa

Bookmarks