//////

Miesięczne archiwum: Grudzień 2014

W UTWORACH FIGURACYJNYCH

Od połowy XVIII w. widać w utworach figuracyjnych oddziaływanie budowy okresowej w pewnych odcinkach utworu. Stąd często pojawia się np. schemat: figuracja    kantylena figuracja.W impresjonizmie w formach figuracyjnych panuje zazwyczaj różnorod­ność motywiczna (np. u C. Debussy’ego).Typowymi formami figuracyjnymi są: preludium, toccata, etiuda, fantazja. Oczywiście nie wszystkie utwory o tych nazwach należą do form figu­racyjnych. Z formami figuracyjnymi spotykamy się np. w przypadku utwo­rów tanecznych czy liryki instrumentalnej.Należy do najstarszych form instrumentalnych. Przez długi czas było przygrywką do innych utworów, głównie wokalnych, i miało charakter improwizacyjny.

PRELUDIA

Pierwsze preludia pochodzą z okresu średniowiecza i mają nazwę preambulum lub intonatio. Są niewielkich rozmiarów i poza figuracją trudno wskazać na jakieś specyficzne właściwości formalne. Utwory takie czasem łączono w cykle porządkując je według tonacji modalnych. W XVII i XVIII w. preludium nadal stanowi wstęp do innych form, np. fugi, suity, ale zwiększają się jego rozmiary. Prezentuje typ formy ewo­lucyjnej. Preludia te mogą mieć:formę jednolitą z wyraźniejszymi wcięciami kadencyjnymi, formę dwuczęściową (opisaną powyżej; także *>• rozdz. „Suita ba­rokowa”, s. 95).W okresie klasycyzmu i romantyzmu na preludium wpływa zasada bu­dowy okresowej, dlatego niekiedy utwory tego typu przestają być wyłą­cznie figuracyjnymi, np. u F. Chopina, S. Rachmaninowa.

Archiwa

Bookmarks