//////

Miesięczne archiwum: Listopad 2015

PODZIAŁ TAŃCÓW

Repertuar taneczny jest bardzo bogaty, a ze stylizacją tańców spotykamy się już w XVI w. Właściwie każdy taniec użytkowy może być przedmiotem stylizacji. Mogą też być tańce wyłącznie stylizowane, np. mazurek. Ol­brzymia ilość tańców wykazuje budowę okresową. Najczęściej spotykaną formą jest forma trzyczęściowa typu repryzowego (część środkowa czę­sto zwana jest trio). Dziś tańce dzielimy na dwie kategorie: towarzyskie (użytkowe) — służące celom praktycznym — do tańczenia; muzyka tworzy oprawę dźwiękową dla czynności choreotechnicznych; stylizowane — do słuchania; są utworami artystycznymi, dla których podstawą są tańce użytkowe. Często sposób ich opracowania prowadzi do znacznych odchyleń od pierwotnej postaci tańca. Utwory taneczne stylizowane nie są związane z czynnikiem choreotechnicznym.

POLONEZ

Prototypem poloneza był osiemnastowieczny taniec polski wywodzący się z kolei z wcześniejszego tańca chodzonego różnie nazywanego: pieszy, starodawny, chmielowy. Taniec chodzony związany był z wiejskimi obrzędami weselnymi. Z czasem usamodzielnił się on i rozpowszechnił wśród szlachty pod nazwą taniec polski, którą zmieniono na polonez pod koniec XVII w. Niezależnie od tego nadal rozwijały się chodzone tańce wiejskie i mieszczańskie, przyjmując różnorodne nazwy lokalne. W okresie baroku i klasycyzmu pojawiły się w obcej literaturze muzycz­nej utwory zaopatrzone w takie tytuły, jak „chorea polonica czy „polo- naise” (np. u G. Ph. Telemanna, J. S. Bacha, W. A. Mozarta). Mimo tych nazw nie wykazują one jednak silniejszych związków z polskim typem poloneza.

Archiwa

Bookmarks