//////

Miesięczne archiwum: Marzec 2016

POWRÓT DO PIERWSZEGO OKRESU

Część druga utrzymana jest w innej tonacji i wnosi nowy, kontra­stujący materiał muzyczny. Całość może rozpoczynać wstęp i zamykać koda. Taką formę najczęściej mają tańce i utwory należące do liryki instru­mentalnej.W rozbudowanych formach budowa okresowa niejednokrotnie ulega spo­tęgowaniu i prowadzi do powstania struktur okresowych wyższego rzędu. Chcąc lepiej zobrazować to zjawisko ujmiemy je schematycznie.Nowo powstały okres „B” stanowi następnik, a pierwszy — „A” — spełnia rolę poprzednika. Tak utworzony następnik wyższego rzędu charakte­ryzuje się kontrastem względem poprzednika (niekoniecznie melodycz­nym, lecz np. harmonicznym, fakturalnym, dynamicznym) i zwykle wzmaga napięcie wyrazowe w utworze. Skutkiem takiego formowania dzieła jest często powrót do pierwszego okresu przynoszącego spadek owego napięcia .

KSZTAŁTOWANIE MATERIAŁU DŹWIĘKOWEGO

W XX w. zasady kształtowania materiału dźwiękowego często pokry­wają się z różnymi technikami. Pod pojęciem techniki kompozytorskiej rozumiemy zespół środków i czynności potrzebnych przy konstruowa­niu dzieł. Jeżeli technika ma znaczenie formotwórcze, wówczas po­krywa się z formą, np. technika kanoniczna w kanonie, technika wariacyjna w wariacjach itp. Określona technika może być również stosowana lokalnie na gruncie jakiegoś utworu, o którego powstaniu decyduje inna zasada formowania. Na przykład istotą ronda jest po­wtarzanie refrenu i przeplatanie go kupletami, ale jego kolejne powtó­rzenia nieraz ulegają wariacyjnemu opracowaniu (figurowanie lub ornamentowanie linii melodycznej, zmiana akompaniamentu). Techniki wariacyjna, fugowana, koncertująca niekiedy kształtują niektóre części kantat, oratoriów, symfonii itp.

Archiwa

Bookmarks