//////

BARKAROLA

Początkowo była to pieśń w takcie § śpiewana przez weneckich gondo­lierów, stąd nieraz nazywano ją gondolierą. Utrzymana jest w umiarko­wanym tempie. Rytm akompaniamentu, mający naśladować kołysanie gondoli lub ruch wioseł, często otrzymuje postać ostinata. Głównym czynnikiem kształtującym są środki wariacyjne i ornamentalne. W XVIII i   XIX w. barkarola zdobyła dużą popularność w operze. Jako utwór fortepia­nowy pojawiła się u F. Chopina, F. Mendelssohna-Bartholdy’ego, F. Liszta. Nazwę „liryka instrumentalna” stosują Chomińscy na określenie miniatury instrumentalnej XIX w., dla której wzorem była pieśń solowa z towarzy­szeniem fortepianu, czyli liryka wokalna. Ale liryka instrumentalna była uprawiana także i później.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *