//////

FORMY POLIFONICZNE

Ze względu na rodzaj użytych środków kontrapunktycznych formy te dzielimy na:Ścisłe, czyli imitacyjne — imitacja stanowi podstawę ich konstrukcji. Należą tu:   kanon,  fuga,  fughetta,  ricercar,canzona. Swobodne — nie związane ze specjalnym rodzajem środków kontra­punktycznych; stosowane są tu rozmaite środki, których różnorodność nie godzi w polifoniczną strukturę; imitacja może się pojawiać lokalnie. Należą tu: preludium polifoniczne, przygrywka chorałowa,  toccata polifoniczna, fantazja polifoniczna, capriccio,inwencja. Podstawę ścisłych form polifonicznych i ich konstrukcji stanowi wierna imitacja.Imitacja (naśladowanie) — to powtórzenie fragmentu lub całości melody- czno-rytmicznej jednego głosu w innym głosie kompozycji, z tym że głos naśladowany kontynuuje swoją linię melodyczną tworząc do głosu naśla­dującego kontrapunkt — głos towarzyszący.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *