//////

FUGA

Fuga powstała w XVII w. z takich form imitacyjnych, jak ricercar, fantazja, tiento, capriccio, canzona, różniących się właściwie tylko nazwami. Za­łożenia formalne fugi opierają się na środkach polifonicznych i skrystali­zowanym ok. połowy XVIII w. systemie funkcyjnym dur-moll. Ilość głosów w fudze waha się od 2 do 6. Na imitacji ścisłej opierają się głównie te odcinki fugi, w których pojawia się temat, oraz te, gdzie jako jej fragment użyty jest kanon. Łączniki zaś i epizody czasami w ogóle nie korzystają z imitacji. Fuga może być utworem instrumentalnym lub wokalnym, sa­modzielnym lub połączonym z preludium, toccatą, fantazją, lub wcho­dzącym w skład większych utworów — suity, sonaty, symfonii, wariacji.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *