//////

FUGA TRZY I CZTEROCZĘŚCIOWA

Fuga trzyczęściowa:  I część — ekspozycja w tonacji głównej i łącznik modulujący naj­częściej do tonacji równoległej,  II część — jedno lub szereg przeprowadzeń tematu w różnych tonacjach, przeważnie blisko pokrewnych tonacji głównej; część tę zamyka łącznik modulujący z powrotem do tonacji głównej lub to­nacji IV stopnia skali,  III część — ostatnie przeprowadzenie; rozpoczyna się czasami w to­nacji IV stopnia, częściej w tonacji głównej, w której jest utrzymane. Przykładem mogą być cztery fugi J. S. Bacha z I tomu Das wohl­temperierte Klavier\ e-moll, g-moll, c-moll i B-dur. Fuga czteroczęściowa z tzw. kontrekspozycją:   I część —      ekspozycja jak wyżej,  II część —     kontrekspozycją,      czyli             drugie przeprowadzenie w          tonacjigłównej; nie jest to dosłowne powtórzenie ekspozycji, gdyż głosy wchodzą w    innej kolejności;    mogą   być     wprowadzone     środki polifo­niczne typu inwersja, stretto     itp., III część — modulacyjna, podobnie kształtowana jak część II w pierwszym rodzaju fugi, IV część — ostatnie przeprowadzenie; powrót do tonacji głównej.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *