//////

GIGUE

Nazwa jig związana była początkowo z krótkimi, wesołymi scenkami tanecznymi, które rozpowszechnili angielscy waganci na kontynencie za­chodnioeuropejskim. Potem powstały jej formy pochodne: włoska giga francuski gigue. Na dworze był to taniec trójdzielny, skoczny, żywy. W wersji stylizowanej rozwinął się w suicie. Forma włoska zyskała naj­większą popularność i dlatego uważano ją za najbardziej typową dla tego tańca. Miała tempo bardzo szybkie, rytm triolowy, takt §, §, § lub opracowanie homofoniczne. W Niemczech uprawiano różne rodzaje gi­gue, które krzyżowały się z innymi formami muzycznymi (były gigue także w takcie parzystym, niektóre z rytmami punktowanymi, na inne jeszcze miały wpływ fuga czy toccata), ale w ogólnym układzie wykazują budowę dwuczęściową

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *