//////

KANON

Należy do najstarszych form polifonicznych. Może mieć zastosowanie lokalne (np. jako fragment fugi, formy wariacji) — wówczas należy mówić o technice kanonicznej, lub może być samodzielną kompozycją. Budowa kanonu polega na imitowaniu, czyli ścisłym powtarzaniu w przesunięciu o określoną jednostkę czasową, melodii rozpoczynającej utwór. Melodia ta jest jednocześnie swoim kontrapunktem i trwa od początku do końca utworu. Innymi słowy forma ta opiera się na imitacji kanonicznej, która polega na stałym powtarzaniu materiału melodycznego głosu rozpoczyna­jącego przez pozostałe głosy, tak że przez cały czas trwania utworu mamy do czynienia z jednym materiałem melodycznym. Jedynie w za­kończeniu ścisłość ta może być przerwana dla utworzenia zwrotu ka­dencyjnego.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *