//////

MINIATURA INSTRUMENTALANA W XX WIEK

Miniatura instrumentalna w XX w. oprócz utworów fortepianowych popularność zyskują także mi­niatury na zespoły kameralne i orkiestrę. Najistotniejsze zmiany dokonały się w koncepcji estetycznej. Punkt ciężkości przesunął się ze strony emo­cjonalnej na konstrukcyjną. Po 1950 r. następuje zmiana zasad organizacji materiału dźwiękowego (technika montażowa i elementy graficzne w nota­cji). W XX w. można wyróżnić 4 rodzaje miniatur instrumentalnych:Miniatura nawiązująca do tradycji romantyzmu przez:    używanie tytułów sugerujących charakter utworu (np. B. Bartok — elegia, burleska),    wykorzystanie budowy okresowej,    stosowanie podobnej faktury, tzn. akompaniament do melodii ujęty może być w postaci pionów akordowych lub figuracji, z tą różnicą, że w XIX w. były to różne ujęcia harmoniki, teraz natomiast prze­waża w akompaniamencie czynnik kolorystyczny i dynamiczny, pod­kreślany nieraz przez wykorzystanie różnych rejestrów instrumentu (np. II Elegia na fortepian B. Bartoka).

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *