//////

MONOTEMATYCZNA FORMA SONATOWA

Monotematyczna forma sonatowa. W muzyce klasycznej obok form z jasno zarysowanym dualizmem tematycznym, które dominują, spotyka się takie, które nie wykazują wyraźnego kontrastu tematycznego, a na­stawione są na jednolitość przebiegu motywicznego. Są dwa źródła tego zjawiska:oddziaływanie formy barokowej,  dążenie do maksymalnej koncentracji materiału tematycznego, do osiągnięcia jak najbardziej zwartej formy, co pozostaje w związku z zamierzonym wyrazem dzieła.Wpływ barokowego kształtowania widać u wczesnych klasyków i wczes­nego Haydna. Czasami da się wyodrębnić grupy motywiczne sprawiające wrażenie drugiego tematu, występują one najczęściej na końcu ekspo­zycji i należy je traktować jako temat końcowy lub grupę epilogującą, a nie jako temat przeciwstawny. Drugie źródło — świadome kształtowa­nie monotematyczne — widzimy u późnego Beethovena; w klasycyzmie należy to do zjawisk wyjątkowych.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *