//////

NASTĘPCY CORELLEGO

Następcy Corellego, jak i on sam, modyfikowali ten schemat ograniczając ilość części do 3 lub poszerzając do 5, 6, 7, a nawet 8. Części określano nazwami temp. W momencie najbujniejszego rozkwitu sonaty staroklasycznej mieszają się ze sobą obydwa jej typy (da chiesa i da camera). Toteż niektóre ustępy suity występują prawie regularnie w sonacie, zwłaszcza gigue jako ustęp końcowy i sarabanda jako powolny ustęp środkowy. Niektórzy kompozytorzy wprowadzają, na wzór suity, na początku preludium. Mimo tego przenikania różnych elementów do obu typów sonat, istniały pewne cechy przynależne tylko sonacie da chiesa. Jej cechą było wykorzystanie techniki fugowanej w drugim ustępie szybkim.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *