//////

NAWIĄZANIE DO WCZEŚNIEJSZYCH FRAGMENTÓW

Nawiązanie do wcześniejszych fragmentów ekspozycji po­lega np. na wykorzystaniu motywu czołowego lub charakterystycznej rytmiki. Umiejscowienie tych motywów w epilogu bywa różne. Ostatni współczynnik ekspozycji nieraz odgrywa ważną rolę w przetworzeniu (np. w Sonacie F-dur op. 10 nr 2 L. van Beethovena motyw końcowy eks­pozycji wykorzystany jest w przetworzeniu). W epilogu ogniskują się często nagromadzone energie, w które obfitowały tematy i łącznik, lub następuje wygasanie nagromadzonych energii i osłabienie charakteru dynamicznego. Uwaga: niekiedy kompozytor operuje w ekspozycji trze­ma tematami, np. L. van Beethoven w I cz. Sonaty F-dur op. 10 nr 3 i    I cz. Sonaty C-dur op. 2 nr 3.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *