//////

OBOK UWERTURY

W klasycyzmie obok uwertury do opery powstają też uwertury do dra­matów mówionych i przeznaczone na różne uroczystości, np. Egmont L. van Beethovena do dramatu J. W. Goethego, Coriolan do dramatu J. Collina. Ze względu na wysoką wartość artystyczną weszły na estradę koncertową jako samodzielne utwory o charakterze programowym. Tak powstała uwertura koncertowa uprawiana jest aż do dziś. Uwertury klasy­czne są dziełami jednoczęściowymi i choć program decydował o wyrazie utworu, to utrzymane były najczęściej w formie sonatowej.W XIX w. dominuje uwertura programowa, która jest swobodniej trakto­wana pod względem formy (np. F. Mendelssohn-Bartholdy uwertura do Snu nocy letniej, Hebrydy, H. Berlioz — Korsarz, Karnawał rzymski; P. Czajkowski — Hamlet, Rok 1812). Wśród cech uwertury XX w. wy­mienić trzeba dbałość o kolorystykę, motoryczność, nawiązanie do mu­zyki ludowej, programowość.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *