//////

RICERCAR

Ricercar, pojawiający się również pod innymi nazwami (tiento, fantazja, capriccio), odegrał ważną rolę w powstaniu fugi. W XVI i XVII w. istniały dwa typy ricercaru: imitacyjne i nieimitacyjne. Komponowano je na zespoły instrumentalne lub na instrumenty solowe (lutnię, organy). Główny typ ricercar imitacyjny — powstał z utworu wokalnego, tj. motetu przeimitowa- nego (->- rozdz. „Motet”, s. 159-160). Pierwsze ricercary, podobnie do swe­go pierwowzoru, składały się z szeregu przeprowadzeń, z których każde operowało innym tematem. Redukowanie ilości tematów lub uprzywilejowa­nie jednego z nich doprowadziło do powstania formy fugi, choć równocześ­nie obok fugi jednotematowej tworzono fugi dwu- i wielotematowe.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *