//////

SCHERZO

Pierwotnie był to utwór wokalny lub instrumentalny wchodzący w skład utworów cyklicznych, np. suity. Od czasów L. van Beethovena wchodzi w skład sonaty, symfonii, gdzie zastępuje menueta. Na początku XIX w. scherzo zmienia swój wyraz z pogodnego, nieraz żartobliwego na po­ważny, a niekiedy wręcz tragiczny (np. scherza z sonat F. Chopina).Scherzo ma takt Ważną rolę odgrywa w nim rytm ćwierćnutowy, ale nie można wskazać na jakiś konsekwentnie przeprowadzony schemat rytmiczny. Pod względem formalnym dominuje budowa trzyczęściowa z triem jako częścią środkową. Czasami w scherzach stosowane są bardziej kunsztowne środki techniki kompozytorskiej np. ewolucyjne kształtowanie materiału, imitacje itp. (np. Scherzo z Sonaty C-dur op. 2 nr 3 L. van Beethovena). W romantyzmie scherzo występuje też jako samodzielny utwór (F. Schubert, F. Mendelssohn-Bartholdy, F. Chopin).W tym czasie w scherzach często stosowana jest praca tematyczna czy powroty tematu na wzór ronda. Można także obserwować krzyżowanie się scherza z innymi formami lub gatunkami, np. formą sonatową (Sche­rzo b-moll op. 31 F. Chopina), poematem symfonicznym (np. scherza sym­foniczne Uczeń czarnoksiężnika P. Dukasa, Stańczyk L. Różyckiego).

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *