//////

SONATA I SYMFONIA ROMANTYCZNA

W XIX w. zmniejsza się ilość sonat i symfonii w twórczości kompozy­torskiej, choć mają one wielkie znaczenie w pedagogice i życiu koncer­towym. W tym czasie dochodzi do zetknięcia się tradycji klasycznych z ideologią romantyczną. Twórczość L. van Beethovena wyznaczyła wie­lu pokoleniom kierunek rozwoju formy sonaty jako dzieła solowego, ka­meralnego i orkiestrowego. Rozwijająca się faktura instrumentalna, uwarunkowana doskonaleniem się instrumentów, wpłynęła na upostacio­wanie formalne cyklu, np. brzmienie fortepianu staje się bardziej masyw­ne i pozwala na uzyskanie większych kontrastów w formie sonatowej.Powiększają się też rozmiary poszczególnych ustępów, zwłaszcza w sym­fonii. W orkiestrze zwiększa się obsada, ale każdorazowo zależna jest od indywidualnych zamierzeń kompozytora.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *