//////

TOCCATA I FANTAZJA FIGURACYJNA

Wyraz toccare (łac.) oznacza „uderzać”. Pochodzenie toccaty wiąże się z instrumentami klawiszowymi. Toccata jest formą improwizacyjną, cza­sami stanowi wstęp do np. fugi, suity. Cechą charakterystyczną wcześ­niejszych, a nawet niektórych późniejszych toccat jest rozpoczęcie utworu zwartymi akordami, po których następuje przebieg figuracyjny. Toccata jest formą o przebiegu fazowym. W XVII, XVIII i XIX w. na jej kształt oddziałały inne techniki i formy, np. technika polifoniczna, forma sonatowa (np. Toccata C-dur op. 7 R. Schumanna), wariacje itp.Początkowo fantazje były utworami polifonicznymi, a nawet kanonicznymi (były jednym z etapów powstawania formy fugi). Obok nich spotykamy także fantazje figuracyjne. Można je znaleźć w muzyce lutniowej XVI i    XVII w. Fantazję figuracyjną o znamionach improwizacyjno-wirtuozow- skich spotykamy np. u J. S. Bacha (w Fantazji chromatycznej zespolonej z fugą) i u W. A. Mozarta (Fantazja c-moll z sonatą).

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *