//////

TOCCATA POLIFONICZNA

Istnieje obok toccaty figuracyjnej; wykorzystuje w zasadzie wszystkie środki techniki polifonicznej z uprzywilejowaniem jednak swobodnej imi­tacji. Na gruncie toccaty można się spotkać z przejawami trzyczęścio- wości: części skrajne — figuracyjne, środkowa — polifoniczna (np. w twórczości C. Merulo). Toccata bywa też często utworem wieloczę- ściowym, gdzie części figuracyjne i polifoniczne przeplatają się wzajem­nie, a na początku utworu, podobnie jak w toccacie figuracyjnej, pojawiają się zwarte akordy (np. u M. Rossiego). Toccatę wieloczęściową najszerzej rozwinął D. Buxtehude. W toku utworu szeregowane są części figuracyjne i imitacyjne, osiągające rozmiary fugi. Wieloczęściową toccata przechodzi niekiedy w rozbudowany utwór cykliczny, składający się z kil­ku ustępów o kolejności: pierwszy ustęp — figuracyjny, drugi — imita- cyjny w postaci fugata, a nawet fugi, trzeci — tempo wolne adagio, czwarty — fuga (np. niektóre toccaty J. S. Bacha).

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *