//////

TRIO FORTEPIANOWE

Nieraz w partii fortepianu pojawia się rodzaj kontrapunktu do linii melodycznej skrzypiec i na odwrót. Bardzo często stosowana jest korespondencja motywiczna względnie uzupełnianie się przebiegu tematy­cznego w obu partiach. Jeżeli korespondencja obejmuje całe frazy, mówimy o  dialogowaniu. Skrzypce niekiedy wytrzymują dźwięki, które mają znacze­nie głosu uzupełniającego i spełniają rolę dynamiczną lub kolorystyczną. We wcześniejszych triach najmniej uprzywilejowanym instrumentem jest wiolonczela, która głównie zdwaja linię basową partii fortepianu. Podobną rolę często spełniają też skrzypce. Na ogół jednak skrzypce są bardziej aktywne w prowadzeniu materiału tematycznego. Śledząc rozwój muzyki kameralnej w okresie klasycyzmu — w tym tria fortepianowego — obser­wujemy stopniowe usamodzielnianie się partii wiolonczeli i dążenie do równorzędnego traktowania poszczególnych instrumentów, które współ­działają ze sobą na przestrzeni całego utworu. Proces ten wyraźnie zapoczątkowuje w swoich triach L. van Beethoven.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *