//////

UTWÓR JEDNOUSTĘPOWY

Jest w zasa­dzie utworem jednoustępowym, ale ze względu na agogikę można w niej wyróżnić cztery części: 1. Aiiegro, 2. wolną ABA, 3. Scherzo AA1, 4. Finał fuga na motywach I części. Jej brzmieniowość jest impresjonistyczna. Sonata nawiązująca do form późnego baroku, np. Sonata fortepiano­wa I. Strawińskiego, gdzie podstawą jest snucie motywiczne i faktura polifoniczna.  Sonata, w której na pierwszy plan wysuwa się czynnik rytmiczny i    brzmieniowy (osłabienie roli melodyki). Są to utwory typu motorycz- nego, np. Sonata fortepianowa B. Bartoka, gdzie istotne w kształtowa­niu formy są zmiany metryczne, rytmiczne, agogiczne i brzmieniowe.  Sonata oparta na technice dodekafonicznej. W XX w. słabnie zainteresowanie formą symfonii, niemniej utrzymuje się ona w twórczości wielu kompozytorów, głównie reprezentujących kierunek neoklasyczny.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *