//////

UWERTURA

Termin ten oznacza wstęp do opery, oratorium, niekiedy kantaty. Stosowany bywał też do określenia wstępnych ustępów suity (niekiedy nazwę tę sto­sowano w odniesieniu do całej suity — J. S. Bach, G. Ph. Telemann). W toku rozwoju instrumentalnych wstępów do opery powstały w XVII w. dwa typy uwertury: francuska, wykształcona przez J.-B. LuIly’ego, składająca się z trzech części: wolnej, szybkiej (fugowanej), wolnej (często ograniczonej do roli epilogu, kody); tego typu uwertura zanikła ok. 1750 r., włoska, stworzona przez A. Scarlattiego, składająca się z trzech części: allegra, adagia, allegra; nazywano ją też sinfonią.Większą wartością artystyczną odznaczała się uwertura francuska. Uwer­tura włoska była często tylko sygnałem do rozpoczęcia przedstawienia operowego, odegrała jednak ważną rolę jako wstępna forma symfonii.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *