//////

W KLASYCYZMIE

W klasycyzmie przyjęto za podstawę formalną uwertury operowej formę sonatową. Obok preferowania tej formy dążono do ściślejszego wiązania uwertury z operą, głównie przez stosowanie wspólnego materiału tematy­cznego w postaci melodii później pojawiających się w operze jako np. aria głównego bohatera. Pojawia się również tendencja do używania uwertury jako wstępu przygotowującego nastrój pierwszej sceny bądź w ogóle sta­nowiącego podkład emocjonalny do opery czy oratorium. Takie traktowanie uwertury widzimy również w wieku XIX. R. Wagner zrezygnował w niektó­rych swych dziełach z uwertury na rzecz swobodnego Vor$pielu, z reguły prowadzącego do pierwszej sceny; wykorzystuje też krótkie zwroty melo- dycznorytmiczne pojawiające się później w operze. W muzyce francuskiej uwertury do grand opera stanowią jedynie potpourris, czyli luźną wiązankę ważniejszych melodii opery.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *