//////

WAŻNA ROLA

Ważną rolę odegrała też technika koncertowania (solo-tutti). Pełną postać otrzymała forma sonatowa w twórczości Haydna i Mozarta. Dwuczęściowość formy sonatowej utrzymała się do końca XVIII w. i opierała się na dwóch repetycjach: po ekspozycji i po przetworzeniu z repryzą. Pod koniec XVIII w. zaczęto pomijać drugą repetycję, a od Beethovena także i pier­wszą, co stało się zasadą w XIX w.Podczas gdy ustępy sonaty barokowej wykazywały jednolitość materiału motywicznego, a ich forma polegała na rozwijaniu pewnego wątku melo­dycznego bądź na zasadzie szeregowania odcinków, to w sonacie kla­sycznej występuje kontrast tematyczny, przejawiający się w tzw. dualiz­mie tematycznym.Forma sonatowa (omawiana w tym rozdziale na przykładach sonaty fortepianowej) rozpada się na trzy ogniwa: ekspozycję, przetworzenie i      repryzę.

 

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *