//////

WSPÓLNA TONACJA

Dla wszystkich tańców suity barokowej wspólna jest tonacja (ewentualna zmiana trybu), ewolucyjna zasada kształtowania (lokalnie budowa okre­sowa w niektórych tańcach, zwłaszcza na początku) oraz budowa dwu­częściowa o schemacie harmonicznym: I część — tonika-dominanta (ewentualnie tonika-paralela toniki). II część — dominanta-tonika (ewen­tualnie paralela toniki-tonika). Tańce suitowe zestawiane są na zasadzie kontrastu metrorytmicznego i agogicznego. Intermezza nietaneczne występują pod różnymi nazwami. Wskazują one na pewne właściwości formalne lub na ogólny charakter utworu względ­nie są wynikiem programowego nastawienia kompozytora. Szczególnie u klawesynistów francuskich (F. Couperina, J. Ph. Rameau) wiele inter­mezzów o tytułach programowych ma związek z konkretnymi tańcami, np. u F. Couperina ustęp Motyle z II ordre zbliża się do gigue, a Prząś- niczka z XII ordre jest gawotem.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *