//////

WZORY W PRZESZŁOŚCI

Kierunek ten poszukiwał wzorów w przeszłości dalszej i bliższej, stąd sonata dwu­dziestowieczna nie jest sonatą w sensie klasycznym, lecz nawiązuje do założeń formalnych sonaty z różnych epok: baroku, klasycyzmu, roman­tyzmu. Z klasycznej formy sonatowej pozostaje często jedynie dualizm tematyczny i technika przetworzeniowa. Swobodzie w traktowaniu formy sprzyjała głównie emancypacja takich elementów, jak harmonika, rytmika (a często osłabienie roli melodyki), agogika i położenie nacisku na walory brzmieniowe kompozycji. Wszystko to spowodowało luźniejsze traktowanie formy i jej poszczególnych współczynników, a tym samym sprawiło, że sonata XX w. nie jest tworem jednolitym, lecz cechuje ją znaczne zróżni­cowanie formalne.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *