//////

ZACHOWANA POWTARZALNOŚĆ REFRENU

Rondo klasyczne może być jednotematowe lub dwutematowe. Mimo od­działywania formy sonatowej rozwinięte rondo klasyczne wykazuje swoi­stą postać, o której decyduje wprowadzenie szerzej rozbudowanej części będącej rodzajem epizodu, który zajmuje centralne miejsce w przebiegu formy. Takie rondo nazywa się rondem sonatowym ( rondo sonatowe, s. 122) lub rondem z epizodem w pozycji centralnej. Przykładem jest Rondo z Sonaty A-dur op. 2 nr 2 L. van Beethovena, z pięciokrotnym wystąpieniem tematu głównego. Z ronda zachowana została powtarzalność refrenu (tematu głównego), z formy sonatowej — technika przetworzeniowa i dualizm tematyczny (pojawienie się tematu przeciwstawnego oraz charakterystyczne stosunki harmoniczne pomiędzy tematami). Rondo klasyczne, podobnie jak sta­rofrancuskie, występowało samodzielnie lub w ramach większych utwo­rów cyklicznych (sonata, symfonia, koncert).

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *